یه خواننده ای پیدا کردم چقدر دلچسبه برام . صداش . آهنگاش . مُدل خوندن و فضای کاراش . شبیه خواننده های دهه ی هشتاد می خونه . اون روزگار که همه چی قشنگ تر بود و موسیقی برای رسیدن نون و پول نبود . اون روزا که احساس حرف اول و آخر و میزد . آهنگا به زور تو یاهو مسنحر درز می کرد و با بدبختی آهنگ ها رو می گرفتییم و تا یه ماه با همون چند تا آهنگ حال می کردیم . فضای اون کارا خیلی با کیفیت نبود . مثل این روزا استودیو های حرفه ای وحود نداشت . سیستم هایی که باهاشون کار می شد تاریخ مصرف گذشته بود . اما اون احساس می چربید به همشون . برای همینه که من هنوزم نصف آهنگ های جا مانده ایم مال اون دورانه . اسم این خواننده هست یوسف زمانی . اولین بار توی تاکسی شنیدم و خیلی پیگیرش نشدم . دفعه ی دوم تو کانال زرا یه آهنگ دیگه ازش گوش دادم و دیدم چقدر این آهنگا برام تداعی کننده ی یه سری خاطرات چال شده س . رفتم و یه سری از آهنگاش و گوش دادم . سه تا از آهنگاش و . هر سه تا آهنگش و دوست داشتم . همونی بود که فکر می کردم . با احساس و نوستالزی برای من . همون طور که گفتم کاراش به کارای مُد این روزا نمی رسه . شاید برای همینه خیلی ها نمیشناسنش. اما خب من می شناسمش و دوستش دارم . کاش همش همین مُدلی بخونه . مُدل دورانی که شبیه به این روزا نبود . روزایی که من متعلق بهشم .
آهنگاش و میذارم توی کانال .