اون هدفون خفنت و بردار.اونی که توش بهترین صداها رو می شنوی.به طور مثال من هدست نارنجیم و در اینجور مواقع بر می دارم. وقتی می خوام یه آهنگ و به واضح ترین شکل ممکن بشنوم.برداشتی؟ خب.حالا ولومش و ببر رو آخرین درجه.و این و ( کلیک ) پلی کن.شگفت انگیزه.واقعا شگفت انگیزه. هایده متحیر کنندست.صداش و هنرش.اینجا من اصن به آهنگ و شعر کار ندارما.آهنگ و شعر هر کدوم هزار صفحه توصیف و تعریف دارن.بحثم صدا و نوع خوندن این زن استثناییه.اون لوندی و نازی که تو ادای کلمات به کار می برره و متوجه میشی؟ کدوم خواننده این قدر درست کلمات و با لحن مخصوص به خودش ادا می کنه؟ یه نکته ی مهمی که تو این آهنگ و اصولا تمام آهنگ های هایده هست اینه که اول تا آخر آهنگ رو تو استودیو خونده ! شاید بگی مگه بقیه نمی خونن؟ باید بگم نه ! بقیه خواننده ها مخصوصا امروزی ها کل آهنگ و خودشون از اول تا آخرش و نمی خونن.منظورم ترجیع بند شعراس که خواننده ها تو آهنگاشون تکرار می کنن .بعضی وقتا دو بار بعضی وقت ها چهار بار.اکثر خواننده ها اون ترجیع بند و یه بار می خونن و باقیش و همون صداای ضبط شده ای که برای اولی خوندن میذارن.اما تک و توک مثل هایده تمام ترجیع بندا یا همون شاه بیتارو هرچند بار هم که تکرار شده باشه دوباره خوندن.برای همینه بیت تکراری اولی که ازش بشنوی با بیت تکراری آخری یکی نیست.لحن خوندن تو تک تک کلمات فرق داره و مخصوص خودشه.تو این خواننده های جدید کم داریم کسی که این کار و کنه.الان خواننده ای که تو ذهنم میاد که اینکار و انجام میده چاوشی هست و یگانه.ولی خب اونا الان انجام میدن و هایده چهل سال پیش! بیخیال.بحث خیلی کارشناسی شد.برای این وقت شبا این بحثا ثقیله و ذهن شما اندازش و نمیطلبه.گوش کن بلکم بشوره ببره.غم ایام و برای چند دقیقه ای.حالت خوب شد به من فکر کن و لبخند بزن و بوس هوایی بفرست برای این پسر نارنجی که دو ساعت از نیمه شب گذشته سر و ته رو تخت خوابیده و آهنگ گوش میده و شلیل گاز می زنه و هم زمان به سه چیز غم انگیز فکر می کنه .