حرف های یک آدم جا مانده !

"اول نیچه بعد هم نادار ، خدا مُرده است و دیگر آن جا نیست که ما را ببیند.حالا این ماییم که باید ما را ببینیم. برای این کار، نادار فاصله و
ارتفاع لازم را به ما داد به ما فاصله ی خدایگانی داد و منظر چشم خداوند. لحظه ی طلوع زمین (عجالتاً) به این جایگاه پایان داد و آن عکس ها که از مدار ماه گرفته شد و در آنها سیاره ی ما کمابیش تقریباً مثل هر سیاره ی دیگر بود البته نه به چشمِ فضانورد ساکت ،چرخان، زیبا، مُرده، بی ربط . نکند خدا ما را این طور می دیده و برای همین هم هست که غایب شده؟! مسلماً من به خدای غیب شونده اعتقاد ندارم اما چنین داستانی نظم و منطق خوبی به جهان می دهد."

عکاسی بالن سواری عشق و اندوه = جولین بارنز