با کشتنِ شخصیت ها توی داستان ها و سریال ها مشکلی ندارم . اگه منظق و فلسفه ای پُشتش باشه . به طور مثال عرض می کنم . تو سریالِ گات وقتی ادارد استارک و یا کال دروگو یهو کشته شدن اولش خیلی جا خوردم که چرا . اما الان که سریال داره حلو میره می فهمم تمامش یه دلیلی پشتش بوده . جدا ازینکه نویسنده می خواد بگه که ترسی از حذف کردن شخصیت ها نداره . کارگردان می خواد بگه که برای جذاب شدن باید منتظر هر اتفاقی بود . اما پشتش داستان و منطق بود .که دنریس . بعد از مرگِ کال دروگو بعد از اون عشقی که ازش گرفت بزرگ شد و از بجه بودنی که حاضر بود با هزار نفر بخوابه برای اینکه برادرش به پادشاهی برسه درومد و شد کسی که الان جند صد هزار سپاه داره و سه تا اژده ها و فلان و بیصار . یا ادارد استارک با اینکه فصل یک مُرذ اما هنوز اسمش هست . به عنوان کسی که خیلی انسان بوده و توی این جمعی که تمامشون حرومزاده و پست فطرتن به عنوانِ به ادم خوب ازش یاد میشه . و نویسنده می خواست بگه ادمای خوب توی این سیاست بی پدر و مادر نمی تونن زنده بمونن . می بینی اینا همش فلسفه پشتشه . حالا همه اینارو گفتم تا در مورده اپیزود یه سریال دیگه حرف بزنم ! .. فیر واکینگ دد . بعد نیک . تروی .تراویس . مدیسون رو هم کشت . به عنوا شخصت اول قصه . بی هیج دلیل و مدرک محکمی . و تو اخبارشم خوندم که بر نمی گرده به طور کل نقشش تموم شده . با اینکه خیلی باهاش حال نمی کردم . اما دلیل مرگش به نطرم خیلی مسخرست و این نشون میده کارگردان با این ترفند می خواد سریال و بیننده براش حمع کنه . که اشتباست .
حالا حدا از اینا این اپیزودش یکی از بهترین اپیزودا بود . غیر از سریال اصلی یعنی واکینگ دد که زامبی ها به عنوان شخصیت های اصلی به حاشیه رفتن . این سریال زامبی ها و اون حس ترس هنوز جزو اصلی ترین تم داستانه . و اون حس ترس و بکر بودن منظقه هایی که دیگه آدمی توش نیست . که من تو اوایل واکینگ دد این حال و داشتم هنوزم همراه این اسپین آف هست . این که این قسمت نشون میداد آلیشیا بعد اون طوفان وحشتناک به خونه ای می رسه و می بینه مادر و پدر و دو تا بجه هاشون همه مُردن و تبدیل به زامبی شدن . بعد می کشتشون و به بیرون می بره و روشون پارچه می کشه . بعد میاد تو خونه و میره تو یکی از اتاقا و عکس این خانواده رو رو دیوار می بینه که همشون خندون بودن و سالم و داشتن زندگیشون و می کردن . اون حس غمی که به واسطه ی این اتفاق هولناکی که تو دنیا برای همه ی آدمایی که بی خاشیه داشتن زندگی می کردن و حالا یکی یکی همشون بی دلیل مُردن یکی از غمگین ترین و در عین حال فوق العاده ترین حسایی بود که این اپیزود به آدم منتقل می کرد .
