" در دنیای ما همه چیز سطحی و مجازی است. هیچ چیز، حتی افسانههای کهنه یونان و ایران و چین و حتی کلام بیشتر پیغمبران هیچ چیز، هرگز، کلام آخر نیست. همه چیز از ثانیه اول پیدایش، محکوم به فنا و به سوی نفس کلی و الوهیت است. هر چیز فقط زمانی دارد، حرکتی میکند، بعد ساکت میشود. فقط مسئله زمان است. یک زمان برای من، یک زمان برای تو، و یک زمان برای همین مگس که الان وزوزکنان از پهلوی گوش من پر زد. پس تا هستی نشان بده. وانمود کن — که سالم و خوشحالی. تا راحتت بگذارند. البته فعلاً راحت بگذارند، تا روزی که واقعاً راحت شوی. زندگی زشت و پوچ است، زندهها غمگینند، و جسم، موقتی و فناناپذیر. فقط جوهر جسم موجود است که خدایی و ابدی است. باید به آن احترام گذاشت… زندگی خوب جسمی لذت دارد ولی مرگ، همیشه تجلی میکند و همیشه بقا دارد و مرگ بر حیات شرف دارد. چون فقط در حالت مرگ است که جوهر وجود انسان والا خالی از زشتی و دغدغه و پوچی و فناپذیری روح استراحت میکند. پیچیدگی حیات از جسم باز میشود. تجزیه و پاک میشود… و به خاک آرام باز میگردد…."
شراب خام - اسماعیل فصیح